Дар ҷаҳони навоварӣ ва фармоишӣ, қонеъ кардани ниёзҳои муштариёни мо бузургтарин чолиш ва шарафи мост.
Ӯ шахси хеле махсус аст, мехоҳад як ташкилкунандаи айнакро фармоиш диҳад, ки метавонад 6 ҷуфт айнакро нигоҳ дорад, мехоҳад барои одамоне, ки сафар мекунанд, интихоби бештар фароҳам оварад, ӯ тағйироти хеле мушаххасро ба маҳсулот аз ҷиҳати мавод, ранг, андоза ва вазн пешниҳод мекунад, ҳатто мехоҳад, ки дар ғилофи айнак баъзе ороишҳо мавҷуд бошанд.
Ӯ коллексионери айнак аст ва талаботи беназири худро барои нигоҳдорӣ ва ҳифзи айнак дорад. Онҳо умедвор буданд, ки мо метавонем мувофиқи талаботи қуттии тарроҳии ӯ парванда тартиб диҳем, то ба ниёзҳои гуногуни коллексияи онҳо мутобиқ шавем. Пас аз таҳияи талабот ва консепсияҳо, мо фавран кори тарроҳиро оғоз кардем.
Лоиҳаи аввалия ба зудӣ ба анҷом расид. Мо талаботи муштариро риоя кардем ва маводҳои аз ҷиҳати экологӣ тозаро интихоб кардем ва даруни қуттӣ бодиққат бо махмали нарм барои ҳифзи айнакҳо сохта шуд. Аммо, намунаи аввал бо мушкилот дучор шуд, ҷузъиёти ороишии қуттӣ ноқис буданд ва наметавонистанд ба талаботи хуби муштарӣ ҷавобгӯ бошанд.
Дар раванди тағйирот ва озмоишҳои такрорӣ, мо тадриҷан ниёзҳои воқеии муштариро дарк кардем: онҳо на танҳо қуттии нигоҳдории айнак, балки асари санъат барои намоиши айнакро низ мехостанд. Аз ин рӯ, мо ба такмил додани консепсияи тарроҳӣ, раванди истеҳсолӣ, интихоби мавод ва дигар ҷанбаҳо шурӯъ кардем.
Пас аз ҳашт маротиба намунагирӣ кардан, мо ниҳоят ба қаноатмандии муштарӣ расидем. Ин ғилофи айнак на танҳо аз ҷиҳати намуди зоҳирӣ зебо аст, балки ба ниёзҳои муштарӣ аз ҷиҳати функсия низ комилан ҷавобгӯ аст. Муштарӣ маҳсулоти моро қадр кард ва ин моро низ хеле қаноатманд гардонд.
Раванд душвор буд, аммо дастаи мо сабр ва диққати худро нигоҳ дошт, ба омӯхтан, такмил додан ва дар ниҳоят ба қонеъ кардани талаботи беназири муштарӣ муваффақ шуд. Ин таҷриба ба мо дарки амиқтари аҳамияти ниёзҳои муштарии мо ва қудрати кори дастаҷамъона ва истодагарӣ дар қонеъ кардани ин ниёзҳоро дод.
Бо назар ба тамоми раванд, мо бисёр чизҳоро омӯхтем. Мо фаҳмидем, ки дар паси ҳар як вазифаи ба назар содда интизориҳои бемисл ва талаботи қатъии муштариёни мо вуҷуд дорад. Ин аз мо талаб мекунад, ки ба ҳар як марҳилаи раванд бо касбият ва бодиққат муносибат кунем, ниёзҳои муштариёнро муайян, дарк ва аз онҳо зиёдтар кор кунем.
Мо ифтихор дорем, ки ба мизоҷони худ маҳсулот ва хидматҳои қаноатбахш пешниҳод менамоем. Ин инчунин моро дар рисолати худ, ки тавассути касбият ва хидматрасонии мо ба ҳар як муштарӣ таҷрибаи қаноатбахштарини маҳсулотро фароҳам меорад, устувортар мегардонад.
Дар рӯзҳои оянда, мо ин садоқат ва шавқу завқро нигоҳ хоҳем дошт, худро ба меъёрҳои баландтарин риоя хоҳем кард ва ба мизоҷони худ маҳсулот ва хидматҳои босифатро пешниҳод хоҳем кард. Мо боварӣ дорем, ки то он даме, ки мо устувор бошем, эътимод ва эҳтироми бештарро ба даст меорем ва ба муваффақиятҳои бештар ноил хоҳем шуд.
Вақти нашр: 07 сентябри соли 2023